tüm bu metropolün metropollerin altıncı en büyük gereksizi

Kimsin lan sen?

Neslinin en pasif piçlerinden biri olmayla gelen

Kapıyı açınca odayı kirleten bu anlamsız hüzün

Ve bu hüzün ile çökmüş parçalanmış yüzün

Kim olduğunu sanıyorsun?

Güçsüz yumruklarınla parçaladığın cam kırıklarının ortasında dururken

Portatif hayal kırıklıkları arasında kalmış bu pezevengi

Onu da alacak bir gün dökülen kanın kırmızı rengi

Var olmayanlara inanmaya devam mı edeceksin?

Olmayan bir otoritenin sahibi gri sakallı adam

Gelecek aynıyken sarıldığın bir tanrı

Gecenin düşüncelerini gündüze taşıyan paranoyak bir sanrı

Var olmaya inanmaya devam mı edeceksin?

Cumartesi sonrasının sarhoş rüyaları ve duvarları aydınlatan mavi televizyon ışığı

Bize güven, güven bize
Unut bildiklerini, güven bize